Unha feliz zona de sombra

Prestige

Texto de Martiño Suárez

O Strava repíteme periodicamente que eu, como ciclista (e iso xa é moito dicir), son un lobo solitario. Que o 90% das miñas saídas as fago sen máis compañía que o meu Ferriño de aluminio e o ruxe-ruxe dos meus pensamentos. Non é que me anoxe a xente, todo o contrario, aínda que admito que poucas cousas me proporcionan máis pracer e paz que atacar en soidade unha boa costa arriba, co corazón desbocado e o sabor do sangue saíndo dos pulmóns. Cada un ten as súas rarezas.

Porén, unha das cousas que máis me gustan do ciclismo é a xente que un atopa na estrada. Non somos nada e menos en pelotas, di o refrán. Adaptado á situación, un domingo vestidos de lycra todos somos parecidos. Tampouco hai moitas cousas comparables á respiración acompasada dunha grupeta en plena subida. E se ademais a grupeta a forman varios nomes aos que segues con devoción (o Strava, de novo), a sensación é inigualable.

O outro domingo tiven o privilexio de xuntarme en Pontevea cunha ducia de individuos entre os cales se atopan varias desas persoas que, aínda que case non as coñezas, son referente para os ciclistas de tres ao cuarto coma servidor. Chamaba á ruta Pantani, un personaxe mítico para os ciclistas da zona. Dicídeme: quen non lle copiou unha ruta a este fenómeno? A quen non lle gustaría ter na cabeza o mapa de Galicia como o ten este home? En Pontevea estaba tamén outro dos meus habituais subministradores de tracks, Manuel Otero. E que poido dicir de Dani Puncheur, un dos máximos responsables deste vicio ciclista que me consume desde hai catro ou cinco anos?

Por diante, 90 quilómetros practicamente sen saír do Concello da Estrada e sen tocar estradas xa non principais, senón simplemente pintadas. En días coma este, cada cruce cunha vía coñecida é un reencontro coa realidade. O resto do traxecto, unha feliz zona de sombra na que simplemente hai que desconectar e gozar da sensación de estar perdido.

Non me pregunten por onde fomos. Eu estaba concentrado en dar pedal e abrir moito os ollos, e ao pé deste texto atoparán o mapa. Recoméndolles que o baixen e o repitan, porque houbo tramos gloriosos: dez quilómetros pegados ao Umia, máis baixo habitual por culpa da seca pero igualmente misterioso entre as sombras; unha subida dura xunto ao río Liñares por esa, si, esa estrada pequeniña xunto á que pasaches mil veces e pola que nunca de decidiches a coller; cobregueos entre as casas das aldeas saudando paisanos e espantando cans; unha vista do val de Tabeirós coa Estrada ao fondo e os montes solapándose coma nunha pintura xaponesa; e tomar o café nun bar ao que se entra pola porta dun hórreo, iso tamén.
“O bo da ruta é que non hai subidas longas e cando che empezan a picar as pernas xa estás arriba”, di Pantani; ten razón, pero tamén é verdade que de tanto subir e baixar as gambas acaban por doer, esa sensación gloriosa. Se montan vostedes en bici saberán do que falo. Ao fin e ao cabo, acumúlanse uns 2.000 metros de ascensión en menos de cen quilómetros que dan para falar un pouco de todo: do mal que nos vai, do ben que nos vai, de ciclocrós e hipsterismo, de cruces de camiños, de agarrarse trompas nos bares da Estrada, de libros sobre o Tour de Francia e de Seats Ibiza coas llantas brancas.
Practicamente cada quilómetro do percorrido recórdache un país que aínda pode ser: limpo de agresivas intervencións humanas, libre de plantacións de eucaliptos cada catro pasos e de coches afeitándoche as patillas cando che adiantan. É posible que a sensación dure só o que dura a ruta pero, que carajo, a estas alturas da película xa é bastante pedir.

Prestige

Fotografía: Daniel Gonzalez. Diseño y fotografía: Heine Christensen. Texto: Martiño Suárez